قلب از آلودگى گناهان پاكيزه باشد فرشتگان رحمت خدا ، هر لحظه به آن پيامهاى خير و صالح را القاء مىكنند و از دريافت پيام‌هاى شياطين مانع مىشوند ، ولى اگر دل آلوده باشد شياطين پيام‌رسانش مىشوند و گاهى اعضاى بدن را تحت تأثير خود قرار مىدهد مثلًا ، زبان را به فحش و توهين كردن ، دروغگوئى ، شهادت دروغ ، غيبت مؤمن ، پرخاش به ديگرى ، و . . . وادار مىكند . در هر دو صورت ملاك قرار دادن ايمان فيلتر خوبيست كه تمام كارها را در ظاهر و باطن بسنجد و انسان را از شرّ آنها رهائى دهد و حضرت موضوع زيبائى را به جاى اين گونه اعمال شيطانى مطرح مىسازد و مىگويد ، خدايا هرچه شيطان از چيزهاى بد و نادرست ، را به دلم القاء مىكند در مقابل آنها يادآورى بزرگيت و انديشيدن در قدرتت ، و برنامه‌ريزى براى شكستن دشمنت همه را برايم الهام كن ، و زبانم را به سپاسگزاريت ، و غرق شدن در ستايش و اقرار به نيكىهايت ، و شمردن مهربانىهايت قرار بده . ششم : وانْطِقْنى بِالهُدى . . . سخن گفتن از ويژگىهاى انسانست كه قرآن با [ عَلَّمَهُ البَيانُ ] از آن تعبير مىكند ولى تنها حرف زدن امتيازى ندارد بلكه گفتار وى بايد در مقام بيان درك و فهم او از حقايق و زيبائىهاى جهان هستى باشد ، چون اگر قدرت حرف زدن نداشت از فهميده‌هايش نمىتوانست گزارش دهد و از مطرح كردن خواسته‌هايش محروم مىشد . ولى چگونه بايد سخن بگويد تا با منطق انسانيت او سازگار باشد ؟ حضرت مىگويد : [ وانْطِقْنى بِالهُدى ] گفتار انسان بايد در جهت هدايت باشد و همه سخنانش از ايمان و اعتقاد سالم او ريشه بگيرد . و هرگز سخن بيهوده و باطل و لغو و يا جاهلانه بر زبان نياورد . در هر زمان بويژه در حال حاضر مسئله سخن گفتن كه به نام تبليغات مطرح